Geschiedenis van parfum

Parfum is duizenden jaren oud.

Geuren zijn al eeuwenlang belangrijk voor de mens. Dit was al zo duizenden jaren voor onze jaartelling. In de oude rijken van China, India en Perzië gebruikte de mens al extracten van planten en bomen zoals acacia, ceder en den voor geurende oliën en balsems.

Egypte

In het oude Egypte werden hars bevattende takken verbrand, zodat de welriekende rook (wierook) de goden zou behagen. Daar komt ook het woord parfum vandaan, een verbastering van de Latijnse woorden per fumum (door rook). Toentertijd namen rituelen een zeer belangrijke plaats in de samenleving in. In de dagen van de farao’s kende men al honderden parfums die onder meer in zeep, zalven en balsems werden verwerkt.

Bij de oude Egyptenaren was het gebruik van bloemengeuren en specerijen heel gewoon. In het graf van Nefertete zijn grote hoeveelheden parfums, crèmes en lotions teruggevonden, die zij in het hiernamaals nodig zou kunnen hebben.

Koningin Cleopatra verleidde Marcus Antonius door hem te ontvangen in een zaal die tot kniehoogte was gevuld met rozenblaadjes. Cleopatra was sowieso erg dol op rozen. Als zij uit varen ging op de Nijl, liet zij de zeilen van het koninklijk jacht soms eerst in rozenwater wassen.

Europa

Meesters in het mengen van geurige zalven, lotions en parfums waren de Grieken en Romeinen, met hun uitgebreide badculturen. In de middeleeuwen kwam deze levenskunst ook naar Europa. En hoewel de kerk het gebruik van parfum verderfelijk vond, zijn kloostertuinen eeuwenlang de hoofdleveranciers van bloemen en kruiden geweest.

Later werd het kweken van bloemen en kruiden overgenomen door de hoven. Dat gebeurde eerst in Italië, vervolgens in Frankrijk en in de vijftiende eeuw ook in Engeland.

Engelse vrouwen die het zich konden veroorloven, hadden een destilleerkamer in huis. Daar konden zij planten, bloemen en kruiden uit hun tuin verwerken. Zij maakten er hun eigen bloemenoliën, nodig voor de bereiding van potpourri’s oftewel reukpotten, die werden neergezet om de atmosfeer te veraangenamen. (wat heel hard nodig was). De smaak van de vrouw bepaalde dus vaak ‘de geur in huis’

end